“14 Ιανουαρίου” δεν είναι μια απλή ημερομηνία.
Είναι μια σιωπή που βαραίνει, ένα κερί που καίει χαμηλά, μια στολή που δεν θα φορεθεί ξανά. Η 14η Ιανουαρίου είναι η ημέρα που στεκόμαστε όρθιοι, με το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, για όσους έφυγαν κάνοντας αυτό που ήξεραν καλύτερα, να σώζουν ζωές.
Για τους διασώστες του ΕΚΑΒ που δεν γύρισαν ποτέ από το καθήκον. Για εκείνους που μπήκαν πρώτοι στο σκοτάδι, χωρίς να ρωτήσουν αν θα βγουν. Για ανθρώπους που έβαλαν την ανθρώπινη ζωή πάνω από τη δική τους, με αυταπάρνηση, ευθύνη και σιωπηλή γενναιότητα.
Η θυσία τους δεν ήταν ηρωισμός της στιγμής. Ήταν επιλογή ζωής. Ήταν βάρδιες χωρίς ρολόι, δρόμοι χωρίς υποσχέσεις, αποφάσεις σε δευτερόλεπτα. Ήταν το «πάμε» όταν όλοι οι άλλοι έκαναν πίσω.
Στη μνήμη τους δεν χωρά θόρυβος. Χωρά μόνο σεβασμός. Χωρά υπόσχεση ότι δεν θα ξεχαστούν, ότι κάθε σειρήνα που ακούγεται κουβαλά και το δικό τους αποτύπωμα.
Σήμερα τους θυμόμαστε. Κάθε μέρα τους κουβαλάμε μαζί μας.
